Οι τρεις εποχές της Ιαπωνίας

Home Ιστορία Ιαπωνικών Πολεμικών Τεχνών Οι τρεις εποχές της Ιαπωνίας

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο μέσα σε λίγες γραμμές να καλύψει κάποιος όλες τις πτυχές του θέματος της δημιουργίας, καλλιέργειας, αναπτύξεως και εξαπλώσεως των παραδοσιακών Ιαπωνικών πολεμικών τεχνών.

8Ακόμα και σήμερα που η ιστορία έχει καταγραφεί, πολλοί Δάσκαλοι παραδοσιακών bujutsu δεν ισχυρίζονται ότι κατέχουν όλη την αλήθεια. Και αυτό βέβαια δεν οφείλεται στην έλλειψη της γνώσης εκ μέρους τους (κάθε άλλο μάλιστα). Οφείλεται στο γεγονός ότι είναι τόσα πολλά τα δεδομένα που επηρεάζουν τις πληροφορίες οι οποίες συγκροτούν το ατελείωτο ψηφιδωτό καθώς και τα αμέτρητα ryugi & ryuha τα οποία κρύβουν και από μία ξεχωριστή ιστορία, που είναι πράγματι απίθανο να πει κανείς ότι  η ιστορική αλήθεια μπορεί να κλειστεί μέσα σε λίγες σελίδες. Το βέβαιο είναι ότι μπορούμε σίγουρα να εντοπίσουμε την αρχή και βαδίζοντας με μεγάλη προσοχή και σοβαρότητα να καταλήξουμε σε χρήσιμα συμπεράσματα και κρίσεις.

bushi-1Επίσης, θα ήταν πολύ χρήσιμο στην αναζήτηση αυτή εάν κατανοούσαμε από την πρώτη στιγμή ότι οι πολεμικές τέχνες (των Ιαπωνικών «οικογενειών») δεν ήταν μία αναγκαία ανακάλυψη για την καταστολή των εξεγέρσεων ή της επιβολής της νίκης στις αμέτρητες όπως θα δούμε στη συνέχεια συγκρούσεις των «οικογενειών», ή ακόμη-ακόμη μία απλή άσκηση σώματος. Ήταν κάτι περισσότερο και πέρα από αυτά. Ήταν η «συγκολλητική ουσία» στις κοινωνικές δομές της Ιαπωνίας που εξελίχθηκε σε «ρυθμιστή του κώδικα συμπεριφοράς».

Αναμφίβολα προκειμένου να προχωρήσουμε σε μία σωστή διερεύνηση του θέματος, θα πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε μία σύντομη αναδρομή στην ιστορία, να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στα γεγονότα, στα πρόσωπα, στις συγκυρίες και στις ζυμώσεις οι οποίες δημιούργησαν το κατάλληλο κλίμα για τη δημιουργία τους και στη συνέχεια να συνδέσουμε τα συμπεράσματα με την σημερινή κατάσταση.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

250px-Samurai_with_weaponsΙστορικές πηγές αναφέρονται στην ύπαρξη των προγόνων της Ιαπωνίας από τον 14ο αιω πχ (ενώ άλλες τοποθετούν αυτή την πληροφορία ακόμη ποιο πίσω). Η ιστορική εξέλιξη των Ιαπώνων αποτελεί ξεχωριστό και ιδιαίτερο κεφάλαιο από το οποίο θα χρησιμοποιήσουμε/παραθέσουμε εκείνα τα στοιχεία που θα μας φανούν χρήσιμα στην τοποθέτηση/σύνδεση του θέματος που συνδέεται με τις πολεμικές τέχνες.

Κάνοντας μία προσπάθεια να ορίσουμε τις 3 βασικές περιόδους που διήλθε η Ιαπωνία λαμβάνοντας υπόψη και την ιστορία της, θα λέγαμε ότι διακρίνουμε την εποχή προ των φεουδαρχών (έως το 1192 μχ), την φεουδαρχική εποχή (1192-1867 μχ) και την σύγχρονη εποχή (1867 έως και σήμερα). Φυσικά αναλόγως των δεδομένων της κάθε διερεύνησης μπορούν να οριστούν και άλλες χρονικές περίοδοι οι οποίες παρουσιάζουν συγκεκριμένα ενδιαφέροντα.

Στην πρώτη περίοδο διακρίνουμε τις παρακάτω εποχές:

Asuka (538-710 μχ)

Nara (710-794 μχ)

Heian (794-1192 μχ)

Βέβαια, η ιστορία αναφέρει επί πλέον εποχές πριν την Asuka, αλλάbenkei01 όπως προαναφέρθηκε δεν θα επεκταθούμε περαιτέρω καθότι για κάτι τέτοιο θα χρειαστούν αρκετές σελίδες αναλύσεων οι οποίες θα πρέπει να συμπεριλάβουν πολλά επίπεδα προκειμένου να διατηρήσουμε σοβαρή και αξιοπρεπή στάση έναντι της Ιστορίας. Έτσι, εστιάζοντας την προσοχή στο θέμα της προσέγγισης και δημιουργίας των παραδοσιακών πολεμικών τεχνών θα λέγαμε ότι περισσότερο ενδιαφέρον από τις παραπάνω παρουσιάζει η εποχή Heian.

ΕΠΟΧΗ HEIAN (794-1192 μχ)

Διήρκεσε 398 χρόνια και χαρακτηρίστηκε από την εγκατάλειψη των επιρροών από την Κίνα (τέλος του 9ου αιω), και την ανάπτυξη ενός αυτόχθονου πολιτισμού, ο οποίος συνίστατο στην πρόσμιξη των στοιχείων που πήραν από την Κίνα μαζί με νέα στοιχεία που ταίριαζαν  στον Γιαπωνέζικο λαό.

Δημιουργήθηκε η Γιαπωνέζικη γραφή, και εξελίχθηκε η λογοτεχνία σε αυθεντικό Γιαπωνέζικο στυλ.

Αυτοκράτορας Meiji

(Bun-Bu-Ryo-Do) καλλιγραφία από τον Tanaka Fumon SOKE αφιερωμένη στον Σύνδεσμο

Όμως η Αυτοκρατορική αυλή ήταν περισσότερο απασχολημένη με τη λογοτεχνία και την τέχνη, έτσι ώστε παραμέλησε τον έλεγχο των πολεμικών ομάδων στην επαρχία, με αποτέλεσμα να γίνουν πολλές αιματοχυσίες και πόλεμος μεταξύ των δύο μεγάλων οικογενειών MINAMOTO και TAIRA που τελείωσε με θρίαμβο της πρώτης, την πτώση της αυτοκρατορικής δύναμης, και ανάληψη αυτής από την οικογένεια MINAMOTO. Η επαρχία Genji και η επαρχία Heike οι δύο ποιο ισχυρές φατρίες, προφασιζόμενη η κάθε μία την Αυτοκρατορική της καταγωγή θέλησαν να αναλάβουν την διοίκηση επιθυμία η οποία τις οδήγησε στις εχθροπραξίες της Genpei με την κατάληξη της καταστροφικής μάχης dan-no-ura.

Από το σημείο αυτό εισερχόμαστε σε μία αρκετά ταραγμένη περίοδο που διήρκεσε επτά και πλέον αιώνες όπου οι Στρατιωτικές ομάδες κυριάρχησαν σε όλη τη χώρα διαμορφώνοντας την νέα αντίληψη περί κοινωνικών δομών η οποία έμελλε να επηρεάσει τόσο την Ιαπωνία μετά την επάνοδο του Αυτοκράτορα Meiji όσο και την σημερινή σύγχρονη χώρα.

ΦΑΙΟΥΔΑΡΧΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

Οι Minamoto κατανόησαν ότι η πολεμική εκπαίδευση και η δύναμη η οποία βασίστηκε σε αυτήν ήταν οι τελικοί ρυθμιστές της νίκης τους. Αποδείχθηκε ότι δεν αρκεί μόνο η συγκέντρωση του πλούτου ή της φαινομενικής δύναμης. Πρέπει αυτή η δύναμη να λάβει σάρκα και οστά για να είναι αποτελεσματική. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να το διασφαλίσει μία απαιτητική εκπαίδευση, ένα σύστημα με σιδηρά πειθαρχία και πιστή υποταγή όλων των υφισταμένων στον Αρχηγό, και φυσικά πολεμική γνώση από όλους και όχι μόνο από λίγους.

Έτσι εισερχόμαστε στην φεουδαρχική εποχή που διήρκεσε σχεδόν 800 χρόνια, ενώ προς το τέλος της η εξουσία πέρασε στον Αυτοκράτορα  MEIJI, που επανήλθε  στον θρόνο. Την δύναμη διαχειρίστηκαν 4 μεγάλες «οικογένειες» κάτι που εξηγεί τη διαίρεση της εποχής αυτής σε 4 κύριες περιόδους, όπως αναφέρονται δίπλα.

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΚΥΡΙΟΙ ΠΕΡΙΟΔΟΙ 

Περίοδος Kamakura (1192-1333 μχ)

Η πρώτη αυτή ανήκε στους MINAMOTO που όρισαν την έδρα της κυβέρνησης στην KAMAKURA, δίπλα στο σημερινό Τόκιο.

Η οικογένεια MINAMOTO, σε αντίθεση με την εποχή HEIAN, έδωσε βάρος στην καλλιέργεια του στρατιωτικού πνεύματος και της πειθαρχίας, με την επικράτηση των SAMURAI που εισήγαγαν μια συμπεριφορά σκληρή και αυστηρή στον Ιαπωνικό ιπποτισμό, με τους δικούς τους σκληρούς νόμους.

Ο φημισμένος πολέμαρχος Minamoto-No-Yoritomo μετά τη νίκη στην Dan-No-Ura στο Kyushu, αναλαμβάνοντας πλήρως τη διοίκηση της φατρίας/οικογένειας, δημιούργησε τον πρώτο στρατιωτικό νόμο και έθεσε τα θεμέλια της νέας τάξης των πολεμιστών στην Kamakura της Ιαπωνίας. Αυτό ονομάστηκε η αρχή της Κυβέρνησης Kamakura Bakurfu Shogunate (1185-1333 μχ).

Στη συνέχεια η εξουσία πέρασε στην οικογένεια ΗOJO, και διήρκεσε 120 χρόνια, ενώ η πρωτεύουσα παρέμεινε στην KAMAKURA. Γράφτηκε στην ιστορία για την απώθηση της δεύτερης προσπάθειας κατάκτησης της Ιαπωνίας από τους Μογγόλους (1274 και 1281 μχ).

Το 1333 αποκαταστάθηκε η αυτοκρατορική κυριαρχία για 5 χρόνια.

Στην περίοδο αυτή η καλλιέργεια και  ανάπτυξη των πολεμικών τεχνών έφτασε στο απόγειο της.

Περίοδος Nanboku-cho (1333-1392 μχ)

Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από την διαμάχη των δύο ουσιαστικά αυτόνομων διοικητικών μοντέλων. Το ένα ήταν το Συμβούλιο του Βορρά το οποίο θεσπίστηκε από τον Ashikaga Takauji στο Κιότο και το άλλο ήταν το Συμβούλιο του Νότου το οποίο θεσπίστηκε από τον  Αυτοκράτορα Go-Daigo με έδρα στην περιοχή Yoshino.

Οι δύο διοικήσεις αντιμάχονταν η μία την άλλη για περισσότερα από 50 χρόνια. Κατά την περίοδο αυτή η προσπάθεια του Αυτοκράτορα Go-Daigo να επαννασυστήσει το κράτος σύμφωνα με το Αυτοκρατορικό μοντέλο και την ανάκτηση της δύναμης (η οποία και ονομάστηκε η Παλινόρθωση Kenmu), απέτυχε σε μεγάλο βαθμό και έκτοτε η όποια δύναμη είχαν οι Αυτοκράτορες μέχρι εκείνη τη στιγμή χάθηκε από το shogunate Ashikaga γεγονός που διήρκεσε μέχρι την Παλινόρθωση Meiji.

Οι συγκρούσεις αλλά και ζυμώσεις που ακολούθησαν στην περίοδο αυτή έφεραν στην επιφάνεια περισσότερο παρά ποτέ τις μαχητικές ανάγκες-πολεμικές ικανότητες των στρατευμάτων και των ομάδων προστασίας/καταστολής που δρούσαν στην επαρχία. Η «κάστα» των samurai (bushi) ενισχυόταν ολοένα και περισσότερο.

Περίοδος Muromachi (1392-1573 μχ)

Η 3η περίοδος διήρκεσε 235 χρόνια και αντιστοιχεί στην κυριαρχία της οικογένειας ASHIKAGA στη MUROMACHI του KYOTO. Στα μέσα του 16ου αιω, ήρθαν σε ένα μικρό νησί Νοτιοδυτικά, οι  πρώτοι Ευρωπαίοι (Πορτογάλοι) έμποροι και έφεραν στην Ιαπωνία «τα όπλα της φωτιάς» και ακολούθησαν οι Ισπανοί, οι Ολλανδοί και οι Άγγλοι. Την ίδια εποχή ήρθαν και οι Ιησουίτες απόστολοι με τον Α. Francois Xavier.

Την εποχή αυτή ακολούθησαν 3 δεκαετίες (1573-1603 μχ) σφοδρών αγώνων και εμφυλίων πολέμων ανάμεσα στους στρατιωτικούς αρχηγούς της επαρχίας, στους οποίους έδωσε τέλος ο γενικός αρχηγός HIDEGOSHI TOYOTOMI, και του οποίου την ειρηνευτική αυτή απόπειρα εδραίωσε ο IEYASU TOKUGAWA.

Ειδικότερα προς το τέλος της περιόδου Muromachi διακρίνουμε την περίοδο Sengoku (η οποία διήρκεσε περίπου 100 χρόνια) όπου οι πολεμικές συγκρούσεις έφεραν στο προσκήνιο για άλλη μια φορά την ανάγκη για μαχητές άριστα εκπαιδευμένους στις πολεμικές μεθόδους/τέχνες.

Περίοδος Edo (1603-1867 μχ)

IemituΗ περίοδος είναι αυτή εγκαινιάστηκε από τον IEYASU TOKUGAWA το 1603 ο οποίος και μετέφερε την πρωτεύουσα στην EDO, παλιά ονομασία του Τόκιο. Διήρκεσε 265 χρόνια, μέχρι το 1868, από τα οποία τα 228 η Ιαπωνία ήταν απομακρυσμένη από το εξωτερικό.

Αυτή την περίοδο μακριά από ξένες επιρροές, αποτέλεσμα της απαγόρευσης της προσέλευσης ξένων στο αρχιπέλαγος από το 1639, εδραιώθηκαν οι φεουδαρχικές δομές, πολιτικές και κοινωνικές, και τέθηκαν οι βάσεις για την εθνική ζωή της Ιαπωνίας.

Το τέλος αυτής της περιόδου είναι σημαδεμένο με τις συμφωνίες φιλίας και εμπορίου με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τη Ολλανδία, την Αγγλία και τη Γαλλία (1854-1859) μετά από επιμονή αυτών των χωρών. Η αρχή έγινε από τις ΗΠΑ όταν ένας στόλος από 4 καράβια (πολεμικά και εμπορικά, υπό τον πλοίαρχο Matthew C. Perry, έφτασε στον κόλπο του Τόκιο.

Όλες οι παραπάνω περίοδοι χαρακτηρίστηκαν από αλλεπάλληλες αιματηρές συγκρούσεις των «οικογενειών» μεταξύ τους για την ανάληψη της διοίκησης του Κράτους και την μεταφορά της πρωτεύουσας στην έδρα της «οικογένειας» με σαφή κοινωνικο-πολιτικά και εμπορικά οφέλη. Και μέσα σε όλα αυτά παρουσιάστηκε και η απειλή των Μογγόλων οι οποίοι από το 1259 είχαν κατακτήσει την Κίνα και κινούνταν ήδη απειλητικά εναντίον της Ιαπωνίας και έπρεπε να αποκρουστούν αποτελεσματικά.

Όλες αυτές οι ανάγκες διαμόρφωσαν έναν νέο «κοινωνικό πνευματικό πολιτισμό»  όπου η δημιουργία η διάδοση και η αποδοχή των πολεμικών τεχνών δημιούργησαν εκείνο το κατάλληλο κοινωνικό πλαίσιο σύμφωνα με το οποίο έγιναν απαραίτητες και απαιτητές.

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ (1867 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ)

meijiΩς σύγχρονη εποχή θεωρούμε την εποχή που διανύει η Ιαπωνία από την στιγμή της επανόδου του Αυτοκράτορα στην Ανώτατη θέση του Άρχοντα της χώρας μέχρι και σήμερα. Η παλινόρθωση του Αυτοκράτορα Meiji (περίοδος ) η οποία άρχισε το 1867 και έληξε με τον θάνατο του Αυτοκράτορα χαρακτηρίστηκε από έντονες ζυμώσεις που υπέστη η κοινωνία της Ιαπωνίας η οποία προσπάθησε έντονα να ξεπεράσει την εσωτερική της κρίση και να εισέλθει δυναμικά στην νέα εποχή που ανέτειλε.

Αν και οι πολεμικές τέχνες «απομονώθηκαν» από το νέο σύστημα διοίκησης εντούτοις δεν ήταν δυνατόν να αποκοπούν και από την καρδιά του Ιάπωνα.

ko.dai

Οι αρχές, οι αξίες, τα ιδεώδη πέρασαν σε ένα στάδιο επαναπροσδιορισμού και εναρμονισμού με τις νέες μορφές ζωής. Οι παραδοσιακές πολεμικές τέχνες έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο αφού ο «Κώδικας Τιμής» τους ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνίας της Ιαπωνίας μέχρι πρότινος. Δεν θα μπορούσε λοιπόν από ένα τέτοιο κρίσιμο εγχείρημα να απουσιάζουν οι βαθύτατες επιρροές των «Παλαιών Οικογενειών».

Όλες οι πολεμικές τέχνες (ryugi) και πολεμικές σχολές (ryuha) που διαμορφώθηκαν/αναπτύχθηκαν κατά την παραπάνω περίοδο έχουν περάσει έως τις μέρες μας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι ο συνολικός αριθμός των ryugi και ryuha κατά την έναρξη της συγκεκριμένης περιόδου υπολογίζονταν σε μερικές χιλιάδες (κατά άλλους έως και 10). Κατά τις «ζυμώσεις» της σύγχρονης εποχής μειώθηκαν δραστικά στις 2.000 με 2.500 ενώ σήμερα υπολογίζονται περίπου σε 400-600 συνολικά.

Πως όμως οι παραδοσιακές πολεμικές τέχνες επηρέασαν με τον τρόπο τους τις παραπάνω ζυμώσεις;

Οικογένεια Takeda

Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα θα πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε αυτές τις τέχνες, οι οποίες από jutsu (τελειότητα στη μάχη), μετατράπηκαν σε do (δρόμους).

Το Βujutsu (πολεμικές ικανότητες) επικεντρωνόταν στην αποτελεσματική στρατηγική μάχης και με ποιον τρόπο θα μπορούσε να εκτελεστεί μία σύγκρουση η οποία θα επέφερε την πειστική νίκη. Το γνωστικό πεδίο του bujutsu περιλάμβανε περισσότερες από 20 πολεμικές εκπαιδεύσεις. Το Bujutsu ήταν το κύριο συστατικό του Heiho (Πολεμική Στρατηγική) η οποία εξασκούταν από την τάξη των πολεμιστών κατά τον Μεσαίωνα, και ήταν η επιτακτική καθημερινή πολεμική εκπαίδευσή τους για αιώνες.

Από την μεριά της εξέλιξης των ικανοτήτων, το Bujutsu το οποίο προέκυψε από την άνοδο της τάξης των πολεμιστών κατά τον 12ο μχ. αιω, σχεδιάστηκε για να καθορίσει το ποιο αποτελεσματικό και θανατηφόρο σύστημα ένοπλης και άοπλης μάχης, ενώ το budo αποτέλεσε την εξέλιξή του για να στρώσει τον Δρόμο προς την πνευματική κατεύθυνση.

Η θεμελιώδης θέση του budo στην Ιαπωνική παράδοση είναι να επιβεβαιώσει τις μαχητικές ικανότητες για να ισχυροποιήσει τους σκοπούς για την καταστολή της βίας και την αποκατάσταση των εντολών ενώ την ίδια στιγμή να κρατήσει τις ικανότητες αυτές για την μάχη. Είναι μία εκπαιδευτική διαδικασία για την επιβολή στον αντίπαλο-εχθρό απαλά με μία πρακτική αίσθηση ενώ παράλληλα ο εκπαιδευόμενος εκπαιδεύεται σθεναρά ώστε να κρατήσει το σπαθί του εντός του saya (θήκης).

soga0Οι πολεμικές τέχνες εξυπηρετούσαν τη κάθε πλευρά. Τους στρατιωτικούς ηγέτες διότι δια μέσω αυτών ο βαθμός πειθαρχίας, εκπαίδευσης, μαχητικής ικανότητας, και αφοσίωσης διατηρείτο σε υψηλά επίπεδα, τους ηγεμόνες διότι ο λαός (ανεξάρτητα κοινωνικής τάξης) είχε ενταχθεί σε ένα αυστηρό σύστημα τήρησης πρωτοκόλλου με σεβασμό στους διακριτούς ρόλους του κάθε κρίκου της αλυσίδας διατηρώντας έτσι την επιθυμητή πολιτική ισορροπία και τέλος στους ίδιους τους εκπαιδευόμενους διότι αποκτούσαν νόημα στην φιλοσοφική τους αναζήτηση, στην ίδια τους την ζωή ενώ σε πρακτικό επίπεδο θα μπορούσαν να εκπληρώσουν το καθήκον τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έχοντας πάντα την ελπίδα ότι έτσι ίσως εισέλθουν στις «μεγάλες οικογένειες».

Συνδέοντας τώρα όλα τα παραπάνω βλέπουμε ότι η θεωρία των 3 χαρακτηριστικών της «κοινωνίας του πνευματικού πολιτισμού» βρίσκει έδαφος στις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες.

Βρίσκουμε λοιπόν την «δημιουργία», την «διάδοση» και την «αποδοχή» αυτών των τεχνών και των εκπαιδεύσεων σε μία εποχή όπου τα υπόλοιπα δεδομένα που διαμόρφωσαν το «κοινωνικό πλαίσιο» ήταν σε συντονισμό με τις επιβαλλόμενες ανάγκες. Παράλληλα παρατηρούμε και την αντίστροφη ροή των επιρροών από τα πολιτιστικά δημιουργήματα και το κοινωνικό περιβάλλον προς την κατεύθυνση του πεδίου των πολεμικών τεχνών.

Σε αυτή την «κοινωνιολογία της γνώσης» που διαμορφώθηκε πλέον, οι επιρροές ήταν αμφίδρομες. Η κάθε «οικογένεια» κρίνονταν στην ιστορία από την δυναμική της να επικρατήσει των άλλων. Βασικό κριτήριο για κάτι τέτοιο ήταν η μαχητική της ικανότητα και η αυστηρά δομημένη κοινωνία της. Οι 4 κοινωνικές τάξεις που διαμορφώθηκαν ήταν οι samurai, οι αγρότες, οι τεχνίτες και οι έμποροι. Μία πέμπτη τάξη περιλάμβανε όλα τα υπόλοιπα επαγγέλματα. Τα μέλη των τάξεων δεν επιτρεπόταν να αλλάξουν την κοινωνική τους θέση.

1Όπως όμως διδάσκει και η ιστορία, η συγκέντρωση δύναμης η οποία δεν διέπεται από ηθικούς κανόνες γρήγορα καταλήγει στην ασυδοσία, στην πτώση των αξιών, στην διαφθορά και στη δημιουργία πλείστων προβλημάτων. Λόγω της οικονομικής κρίσεως η τάξη των εμπόρων απέκτησε απρόσμενα μεγάλη δύναμη που οφειλόταν στη συγκέντρωση του χρήματος. Αυτοί με τη σειρά τους εμπιστεύτηκαν την ασφάλειά τους σε samurai οι οποίοι καθότι στα πρώτα στάδια της ύπαρξής τους δεν χαρακτηρίζονταν και από ηθικές αξίες, δεν άργησαν να εκμεταλλευτούν αυτή τη δυναμική τους.

Αυτό όμως έλαβε τέλος με τον Minamoto-No-Yoritomo ο οποίος άλλαξε στην ουσία το σκοπό ύπαρξης των πανίσχυρων αυτών πολεμιστών ενώ δημιούργησε το Κώδικα Bushido και άλλαξε το νόημα ύπαρξης του samurai και του υπέρτατου σκοπού του. Έδωσε ηθικό υπόβαθρο στην αποστολή τους και τους προσέφερε έτσι τρόπο ζωής.